Resmî rakamlara göre 53 binden fazla insan hayatını kaybetti, yüz binlercesi yaralandı, milyonlarca insan evsiz kaldı. Üç yıl geçti… ama hâlâ bir yara iyileşmedi: kaybolan çocuklar.
Deprem sonrası kaos, enkaz yığınları ve dağılmış aileler… Her kayıp çocuk, ardında tarifsiz bir boşluk bırakıyor. Resmî verilere göre 86 çocuk kayboldu; ancak ailelerin ve sivil gözlemcilerin iddiaları, bu sayının çok daha yüksek olduğunu gösteriyor. Kimi bir daha haber alınamadı, kimi resmi sistemlerin karmaşasında kayboldu.
Şeffaf bir kayıt hâlâ yok. Hatay’da 26 çocuk hâlâ kayıp. Adıyaman’da Furkan hâlâ ailesiyle buluşamadı. Malatya, Gaziantep ve Osmaniye’de de kayıp çocukların akıbeti belirsiz. İsimler ve rakamlar değişiyor, ama acı aynı kalıyor.
Bu çocuklar sadece rakam değil; hayalleri, kahkahaları ve gelecekleri olan insanlardı. Her kayıp çocuk, bir ailenin kalbinde açılmış sarsılmaz bir yara demek. Devlet kurumlarının açıklamaları var, ama aileler hâlâ tatmin olmadı.
Şeffaflık ve düzenli bilgilendirme eksik. Bu üç yılda yapılanların yetersizliği, yalnızca kaybolan çocukları değil, toplumun güven duygusunu da zedeledi. Karmaşadan uzak, sistemli ve şeffaf bir yaklaşım şart. Kaybolan çocukların izini sürmek, DNA eşleştirme süreçlerini hızlandırmak ve aileleri düzenli bilgilendirmek, hem adaletin hem de insanlığın gereğidir.
Devlet-sivil toplum iş birliğiyle oluşturulacak bir veri platformu, kayıp çocukların sessiz çığlığını duyurmanın ilk adımı olabilir. Üç yıl geçti, ama bu acı hâlâ taze. Sessizliği bozan tek şey, sorumluluk sahibi bir toplumun ve şeffaf bir devletin kararlı adımları olabilir.
Kayıp çocuklar sadece geçmişin değil, geleceğimizin de sorunu. Onları unutmak, insanlığımızı unutmak demektir.